Na een korte pitstop in onze thuishaven Kuala Lumpur, kwamen we aan in Lombok. De transfer hadden we van te voren al geregeld en er stond dus fijn een mannetje, met een a-4tje met ‘Jonie Custers’ er op, op ons te wachten. We hadden drie nachtjes geboekt in Kuta, Lombok. Hier sliepen we in een homestay waar helaas geen airco was. Lekker zweten met z’n tweeën in een tweepersoonsbed.. We zijn maar voor een ding naar Kuta gegaan: leren surfen! Na een bananenpannenkoek als ontbijt, moesten we er aan geloven. Onze eerste surfles! Voor we op het beginnersstrandje aan kwamen moesten we nog een uur op ons scootertje achter onze leraar aan rijden. Die gaf overigens flink gas! Eerst even op het droge geoefend en toen was het tijd voor de echte golven. Nouja.. zo heftig waren de golven hier ook weer niet. In tegenstelling tot wat wij verwacht hadden, waren we best capabel om hier en daar een golfje te pakken. Al viel onze afsprong vaak wat tegen..

Lees verder →

Hoi An, hoe is het met Piet?  Grapje..
Hoi An is gewoon een plaatsje in Vietnam. We zijn hier gekomen met een lokale bus, aangezien dit maar twee euro kostte. Daar gingen we dan, met onze grote en veel te zware backpack in de bus. De locals wisten niet wat ze zagen. Wij zelf wisten niet wat we hoorden toen de buschauffeur continu op de toeter drukte. Jezus wat een geluid! Dachten wij even een uiltje te knappen.. jammer maar helaas. De toeter klonk namelijk als een kermisattractie.

Lees verder →

En ja hoor, ook dit keer kwam onze nachtbus anderhalf uur eerder aan in Phong Nha dan gepland. Gelukkig konden we wel al ons bed in. Een half uurtje later werden we wakker door een luidruchtige Amerikaan die met standje ADHD de kamer binnen kwam en vervolgens het piepende stapelbed boven Jonie beklom. De volgende ochtend hebben we heerlijk ontbeten met een baguette en afgesproken met onze Duitse vriendin, die honderd meter verderop verbleef, om die middag iets te gaan doen. Echter zijn we niet verder gekomen dan lunchen, koffie drinken en avond eten. Maar dat vonden we helemaal niet erg aangezien we de volgende dag weer een vol programma hadden.

Lees verder →

Het eerste verschil tussen Myanmar en Vietnam hadden we al meteen door. Wat was het hier koud! We gingen namelijk van 35 graden en een strakke blauwe lucht naar gemiddeld 18 graden en bewolkt, Brrr. Ook de hoeveelheid scooters op de weg was verdriedubbeld. Nadat we hadden ingecheckt in ons hostel in het centrum van Hanoi en onze zware backbacks naar de vierde verdieping hadden gesjouwd gingen we opzoek naar een plek waar we nog wat konden eten. Het was inmiddels al een uur of 11 ’s avonds.

Lees verder →

Vanuit Inle Lake namen we de nachtbus naar Mandalay, de op een na grootste stad in Myanmar. Omdat we wisten dat we heel vroeg in de ochtend aan zouden komen, hadden we gebeld naar het hostel met de vraag of ons bed dan al vrij zou zijn. “Is possible” was hun antwoord. Maar toen we om 04.30u aankwamen werden we doorgestuurd naar het dakterras op de vierde verdieping. Helaas.. ons bed was toch nog niet vrij. Na het bouwen van een ‘bed’ met wat stoelen probeerden we onze ogen nog even dicht te doen. Lastig met de vele muggen om ons heen, het gezoem van een koelkast en de kou! Om 06.00u werden we gewekt door de ochtendploeg die blijkbaar al over ons heen was geklommen. We hadden ons bed gebouwd in de keuken, oeps! Twee uur later konden we dan eindelijk nog even een warm bedje in. Overigens was dit wel het beste bed wat we tot nu toe gehad hadden.

Lees verder →

De bus vanuit Bago deed er ongeveer de hele dag over om in Inle Lake te komen. Onderweg reden we door het bergdorpje Kalaw. Het was geen straf om zo lang in de bus te zitten aangezien het een prachtige omgeving was. We hadden zelfs het geluk om hoog in de bergen de zonsondergang mee te maken. Een klein detail: ze reden met een mega grote bus als gekken over kleine slingerende bergweggetjes, met een diep ravijn op slechts een halve meter afstand van de bus.  Toen we tijdens een pitstop op een muurtje zaten en onze broodjes smeerden met Nutella, kwam er een arm jongetje naast ons zitten. Hij zei niks en staarde een beetje zielig voor zich uit. We hadden het gevoel dat hij een zwervertje was en besloten om hem ook maar een broodje te smeren met Nutella. Ohh wat zat hij lekker te smikkelen!

Lees verder →

Floortje Custers en Esmee Dessing kwamen rond 22.00 aan in Yangon, Myanmar. Een veel belovend land, waar wellicht wat minder backpackers rondlopen, maar waar we hoge verwachtingen van hadden. We startten zoals gezegd in Yangon. Zoals we tot nu toe nog in elke hoofdstad hebben gedaan, begonnen we met een kleine ontdekkingstocht. Nadat we een keer links- en twee keer rechtsaf waren gegaan, hadden we de sfeer van het land al door. Wat een lieve mensen, iedereen begroetten ons en wilden ons daarnaast van alles verkopen. Van alle kanten werd er op ons gezwaaid;  taxichauffeurs, peuters en kleuters, oude vrouwtjes en fruit mannetjes.

Lees verder →

Zoals we in de vorige blog schreven vertrok de bus naar Chiang Mai wel op tijd. Sterker nog toen de bus-stewardess om 05.20 opeens “Chiang Maaaiii, Chiang Maaaii” begon te roepen, keken we elkaar slaperig en verstrooid aan. We waren twee uur eerder op de plaats van bestemming.. 2 uur!! Daar zaten we dan, om half zes in de ochtend voor de deur van het hostel. En je gelooft het niet, maar het was hier ijskoud! Ofja.. Niet zo ijskoud als het nu in Nederland is, maar voor ons gevoel was het toch zeker 18 graden. Brrrr! Na een uurtje gekletst te hebben met Ruud van Brussel, wiens bus ook te vroeg was aangekomen, kwam rond 08.00u het vrouwtje van de receptie. Bleek ook nog eens dat we een dag te vroeg gereserveerd hadden. Jammer van het geld, maar hierdoor konden we wel al meteen op onze kamer.

Lees verder →

Om van Koh Lanta naar Khao Sok National Park te komen waren er twee opties. De rechtstreekse bus of de niet-rechtstreekse bus. We hadden het wel een beetje gehad met overstappen en kozen voor de rechtstreekse bus..

Om half 8 ’s ochtends verscheen onze pick-up bij ons hostel om ons naar de minivan te brengen (overstap #1). Eenmaal aangekomen bij de minivan kregen we een deel van ons geld terug. De chauffeur, die ons rechtstreeks zou brengen, had zijn busje in de prak gereden. Helaas moesten we dus alsnog met de niet-rechtstreekse minivan, en ooh wat was die niet-rechtstreeks..

Lees verder →

De ‘drukke’ feestdagen zitten erop. Het nieuwe jaar zijn we begonnen met een heerlijke oil massage op het strand gevolgd door een cocktail! ’s Avonds hebben we de lokale markt in Krabi Town ontdekt. Prima dagje dachten we zo.