Vanuit Inle Lake namen we de nachtbus naar Mandalay, de op een na grootste stad in Myanmar. Omdat we wisten dat we heel vroeg in de ochtend aan zouden komen, hadden we gebeld naar het hostel met de vraag of ons bed dan al vrij zou zijn. “Is possible” was hun antwoord. Maar toen we om 04.30u aankwamen werden we doorgestuurd naar het dakterras op de vierde verdieping. Helaas.. ons bed was toch nog niet vrij. Na het bouwen van een ‘bed’ met wat stoelen probeerden we onze ogen nog even dicht te doen. Lastig met de vele muggen om ons heen, het gezoem van een koelkast en de kou! Om 06.00u werden we gewekt door de ochtendploeg die blijkbaar al over ons heen was geklommen. We hadden ons bed gebouwd in de keuken, oeps! Twee uur later konden we dan eindelijk nog even een warm bedje in. Overigens was dit wel het beste bed wat we tot nu toe gehad hadden.

Eigenlijk is Mandalay helemaal niet zo’n mooie stad. Veel verkeer en het stinkt! We hadden even geen zin om weer door zo’n stad te slenteren en kozen voor de bioscoop. De enige Engels gesproken film die draaide was XXX The return of Xander Cage. Best goeie film! Ook hier moesten we voordat de film startte even gaan staan en respect tonen voor het land. Koning Willie in de Foroxity schoot weer even door onze gedachten.
De volgende dag zijn we samen met jawel hoor,  twee Duitse männer en een Zwitser naar Deedok Waterfalls geweest. Wauw! Na het beklimmen van de berg kwamen we uit bij een waterval met een blue lagoon. Zo’n natuurlijk blauw water hadden we nog nooit gezien. Hier hebben we een verfrissende duik genomen en mooie foto’s gemaakt. Na de waterval zijn we verder gegaan naar een oud dorpje waar veel paard en wagens reden. We hebben hier een rondje gelopen en gezien hoe de mensen leefden. Als laatste stopten we bij de U Bein Bridge. Een van de langste, of dé langste (vergeten..) houten bruggen ter wereld. Hier hebben we de zonsondergang bekeken. Samen met nog 1000 andere toeristen..

De volgende dag was het weer tijd om in de bus te stappen, op naar Bagan! Hier zagen we beide erg naar uit.

Nadat we waren gesetteld in ons hotel (jaja, dit keer eens geen hostel), zijn we richting de markt gelopen. Nog geen twee meter gelopen en we konden onze tenen niet meer herkennen. Net zoals in de rest van Myanmar is het hier een ontiegelijke stofzooi. De markt bestond uit; stinkende vis, rauwe lappen vlees, hopen fruit en wat souvenirs. Wij vragen ons nog steeds af hoe het vlees en de vis goed blijft in 30 graden en zwermen vliegen er omheen..

Dé reden dat je naar Bagan gaat is om de zon te zien opkomen op een van de duizenden tempels. Hiervoor moet je rond 05.00u opstaan en op je e-bike richting de tempels crossen. Ons leek het een goed plan om dit op de tweede dag te doen. 04.45u de wekker ging. Helaas werd deze met een slaperig hoofd uitgedrukt en misten we de zonsopgang. Op zich valt dat op drie maanden tijd wel mee, het is pas de tweede keer dat we ons verslapen! Agja, toen hebben we maar op ons gemakje ontbeten en zijn we iets later naar de tempels gecrost.

Een e-bike is trouwens géén elektrische fiets, dat ding heeft hier in Azië niet eens trappers. Eigenlijk is het dus een geluidloze scooter, vet hendig! Aan het toeteren zijn we ook al helemaal gewend. Wanneer je iemand inhaalt ff op dat knopje duwen en ze zijn gewaarschuwd. Dit geldt dus ook als we elkaar willen inhalen *mopmooop* . We kunnen hier wel heel uitgebreid beschrijven hoe mooi het was, maar dit moet je echt zelf beleven. De foto’s geven een kleine impressie maar ook deze blijven ver achter bij hoe het werkelijk was.  ’s Avonds waren we wel op tijd om de zonsondergang vanaf de top van een van de tempels te bekijken. WAUW!! Toen we daarna terug naar ons hotel wilden gaan, kwamen we er achter dat de app Maps.me niet de beste keuze is om te navigeren op zandpaadjes.. Daar stonden we dan, in het donker op een doodlopend paadje en Maps.me stuurden ons het krottenveld in. We spreken uit ervaring, geen goed idee met een e-bike. Na een meter raakten we vast in het losse zand en moesten we elkaar helpen om de e-bike er weer uit te trekken. Agja, een beetje off-road crossen houdt het natuurlijk wel spannend.. No worries, we made it!

05.15u: Poging twee gelukt, we zaten op onze e-bikes richting de tempels. De eigenaren van het hotel had ons een tempel aangeraden die niet al te druk bezocht zou worden. Maarja.. hoe vind je die ene tempel tussen alle andere duizenden. Toen we stopten bij de eerste tempel merkten we hoe vroeg het nog was. Esmee dacht even van de e-bike af te stappen zoals dat van een fiets gaat en viel met e-bike en al om. Terwijl ze zich zelf verbaasd overeind wist te houden en Jonie buikpijn kreeg van het lachen, stormden de bosjes Chinezen behulpzaam op Esmee af. E-bike weer rechtop en door. We stonden bij de verkeerde tempel..  Drie zandpaadjes verder vonden we de ‘sunrise’ tempel waar Esmee op verzoek van Jonie haar e-bike voorzichtig parkeerde. Vanaf het topje van de tempel maakten we de adembenemende zonsopgang mee.  Net voor de zonsopgang gingen een stuk of 20 luchtballonen de lucht in wat het plaatje compleet maakten. Ook hier voor geldt dat je het zelf mee gemaakt moet hebben om te kunnen zien hoe mooi het is.  Aangezien het nog heull vroeg was (en het ontbijt gratis) zijn we snel terug gecrost naar ons hotel om een veel te vettig gebakken eitje te eten. De rest van de dag hebben we nog een beetje rond getoerd, kaartjes voor onze eenzame vriendinnetjes in Nederland op de post gedaan en de dag zat er al weer op.

Ondertussen zit de eerste helft van onze reis er al weer dik op (balen!). Een ding wat ons de afgelopen weken is opgevallen, is de variatie van de schrijfwijze van ‘French Fries’ op menukaarten.  ‘French fried’, ‘Fried fried’, Frenced fried’, ‘Fries fried’, ‘Friends fries’ en onze favoriet ‘Fried French’. We hebben ons niet alleen met Franse frietjes bescheurd van het lachen. Zo heeft Jonie genoten van een ‘Latte Mochioto’ terwijl Esmee een ‘Hanzenut cappuccino’ dronk. We vragen ons af of dat in Vietnam ook zo is. Voor we aan dat avontuur gaan beginnen slapen we eerst nog een nachtje in een hotel met zwembad in Yangon. Dan kunnen we tenminste uitgerust naar Hanoi vliegen.

Jones & Mee