Floortje Custers en Esmee Dessing kwamen rond 22.00 aan in Yangon, Myanmar. Een veel belovend land, waar wellicht wat minder backpackers rondlopen, maar waar we hoge verwachtingen van hadden. We startten zoals gezegd in Yangon. Zoals we tot nu toe nog in elke hoofdstad hebben gedaan, begonnen we met een kleine ontdekkingstocht. Nadat we een keer links- en twee keer rechtsaf waren gegaan, hadden we de sfeer van het land al door. Wat een lieve mensen, iedereen begroetten ons en wilden ons daarnaast van alles verkopen. Van alle kanten werd er op ons gezwaaid;  taxichauffeurs, peuters en kleuters, oude vrouwtjes en fruit mannetjes.

Nadat we een markt verkend hadden en een pot Nutella met croissantjes hadden weten te scoren, zijn we naar dé highlight van Yangon gegaan: De Shwedagon Pagode. Een heeeuuule grote pagode, volledig bedekt met goud. Waauuww, shiny! Daar omheen waren allemaal kleinere pagodes, tempeltjes en andere mooie plekken. Binnen 15 minuten stonden we weer op verschillende vakantiefoto’s van toeristen en voelden we ons weer net zoals in Maleisië. Ook hier is het ons niet gelukt om er geld aan over te houden..
Rond 17.00u begonnen de poetsvrouwen de grond rondom de pagode te vegen. Ze liepen fijn met z’n alle op een rijtje met ieder een bezem. Achter de eerste rij vrouwen liep een tweede rij vrouwen met handveger en blikjes. Zo werden er verschillende rondjes rond de pagode gelopen. Wel fijn aangezien we overal onze schoenen uit moesten doen! Deze hadden we voor we het terrein op liepen netjes afgegeven bij de ingang. Toen we eindelijk weer onder waren konden we onze slippertjes niet meer vinden.. Oje! Blijkbaar waren er vier uitgangen en konden we dus nog even verder zoeken.

Ontbijten deden we al zoals echte Aziaten.  Rijst, noodles, een soepje en een kommetje met spicy kruiden on the side. Jammie! ’s Middags hebben we voor €0,30 een drie uur geldig kaartje voor de circle-train gekocht. Je raadt het nooit.. Deze trein rijdt in drie uur een rondje om de stad Yangon. Onderweg maakt deze verschillende stops, waar lokale mensen met al hun hebben en houden in en uit de trein springen. Een erg leuke manier om te zien hoe de lokale bevolking net buiten de stad leeft. We zagen een prachtige natuur maar helaas gecombineerd met veel armoede.

De volgende dag was het al weer tijd om door te reizen. Een taxi zou ons in anderhalf uur naar het busstation brengen, om daar de bus naar Bago te pakken. De taxi deed er slechts 40 minuten over waardoor we wayyy to early bij het busstation aan kwamen. Toen we uit de taxi wilden stappen was er nauwelijks ruimte om de deur open te doen. Een stuk of twintig Birmezen stonden om de auto heen. We denken dat ze ons vast wilden helpen, maar erg effectief was dit niet. Wat een mega chaos! Uiteindelijk hoorden we een man “Bago, Bago” roepen en hadden we het geluk dat we een bus eerder konden pakken. Binnen drie uurtjes kwamen we aan in het stoffige Bago.

Aangezien we nog de hele dag hadden besloten we om voor een prikkie twee privé tourguides, op moterbikes, te huren. Een super leuke manier om veel verschillende plekken in Bago te bezoeken. Onze gids nam ons zelfs mee naar zijn eigen huis, waar zijn vrouw ons gezicht beschilderde met traditionele zonnebrand. Zijn huisje, gebouwd op palen, lag in een van de buitenwijken van Bago. Tussen de middag aten we in dezelfde wijk bij een klein lokaal restaurantje. Hier zouden we zelf nooit naar toe zijn gegaan, maar het was erg lekker.

Op onze laatste dag in Bago besloten we naar Kyaikto te gaan. Eenmaal in de dorpje aangekomen moesten we met een omgebouwde kleine vrachtwagen een steile berg op. In de bak van de vrachtwagen hadden ze stalen bankjes gemonteerd, waar we met ongeveer 40 mensen op zaten. Toen de motor startte en alle lokale mensen haastig het stangetje voor zich vastpakten, keken we elkaar verbaasd aan en besloten dit toch ook maar te doen. Het voelde een beetje als een Efteling attractie; steil omhoog, scherp door de bocht, een stalen karretje en een sprookjesachtige omgeving.

Eenmaal op de top van de berg aangekomen genoten we van een prachtig uitzicht. Links en rechts van de weg bevonden zich leuke kraampjes met souvenirs, fruit en andere hebbedingetjes. Nadat onze buik weer gevuld was, zijn we richting de Gouden Rots gelopen, daarvoor waren we immers de berg op gecrost. We wisten al dat we als vrouw zijnde de Gouden Rots niet van dichtbij mochten zien, laat staan aanraken. Toen we ook nog eens moesten betalen om als buitenlander de laatste 500m te mogen betreden, begonnen we te twijfelen.. Paste deze stomme Gouden Rots wel in ons budget? We konden hem namelijk van 500m afstand ook zien. Twee vriendelijke Engelse jongens overtuigden ons uiteindelijk dat het een beetje belachelijk was om de hele weg vanuit Bago af te leggen, de Efteling attractie naar boven te nemen en vervolgens de goud geverfde “heilige” steen niet van dichtbij te bekijken. Dus, schoenen uit, onze sarong omgeknoopt, entree betaald en een paar foto’s geknald van de rots. Het leukste van de dag was eigenlijk om vervolgens weer terug in het ijzeren bakkie naar beneden te denderen.

Nadat we ’s avonds een mannelijke gast uit ons hostel gevraagd hadden om de kakkerlak die zat te chillen op ons nachtkastje te verwijderen, zijn we gaan slapen. Next stop Inle Lake.

Jones & Mee