Het eerste verschil tussen Myanmar en Vietnam hadden we al meteen door. Wat was het hier koud! We gingen namelijk van 35 graden en een strakke blauwe lucht naar gemiddeld 18 graden en bewolkt, Brrr. Ook de hoeveelheid scooters op de weg was verdriedubbeld. Nadat we hadden ingecheckt in ons hostel in het centrum van Hanoi en onze zware backbacks naar de vierde verdieping hadden gesjouwd gingen we opzoek naar een plek waar we nog wat konden eten. Het was inmiddels al een uur of 11 ’s avonds.

De meeste restaurants waren al gesloten en we kwamen uiteindelijk terecht bij een street food tentje. Hier waren de tafels en stoelen weer zoals gewoonlijk op lilliputter formaat en de menukaart onleesbaar. Uiteindelijk maar gekozen voor een chicken salad en fried beef rolls. Wat kan daar nou mis aan gaan. Nou veel dus! De chicken bleek een heel kuikentje te zijn die met gefrituurde kop en al in onze salade scharrelde en de beef rolls smaakten meer naar in olie gedompelde frikandellen. Iew! Toch maar even een 24-uurs supermarkt gezocht..

Het ontbijt de volgende morgen maakte veel goed. We kregen namelijk na 2 maanden weer eens een echte baguette! Nouja, niet echt zoals in Nederland, maar het kwam in de buurt! Aangezien we maar één hele dag in Hanoi te spenderen hadden moesten we even gas geven. Zo hebben het Womens Museum bezocht en het Hoa Lo Prison Museum. Ja, weer wat geleerd die dag!  Ondanks dat we de volgende ochtend vroeg op moesten zijn we toch nog even het nachtleven van Hanoi onveilig gaan maken met een aantal Israëliërs. Israëliërs? Israëlische mensen? Israëllers? Huh? Jongens uit Israël. Erg gezellig!

Met maar liefst anderhalf uur slaap achter de rug stonden we alweer klaar met onze backpack om naar Ninh Binh te gaan. Het kan
ook aan ons gelegen hebben, of aan onze kater, maar hier was het echt héél koud! Eenmaal aangekomen in Ninh Binh hebben we onze warmste kleren onderuit de backpack gehaald en zijn we een hapje gaan eten. Daarna waren we allebei toe aan een warme douche, die helaas na 1 minuut alweer koud werd. Wat voelden we ons k*t. Maar ’s avonds een vent, de volgende dag 100%. Met die gedachte hebben we de rest van de middag heerlijk onder onze warme deken in ons stapelbed gelegen. Gezellig!
Om de volgende dag toch maar wat productiever te zijn, hadden we en scooter gehuurd en hebben we de omgeving verkend. Ook op de scooter hingen de ijspegels aan onze neuzen. Gelukkig waren we zo slim geweest om maar één scooter te huren en konden we lekker dicht op elkaar zitten. Wat hebben we gezien: mooie kalkstenen bergen, groene rijstvelden, een stuk of 100 schattige gele kuikentjes, koeien die net voor de scooter zich bedenken om over te steken en oude mensen die je iets proberen te vertellen maar waar je niks van kunt maken. Ja knikken en lachen..
Op onze laatste dag in Ninh Binh zijn we met Isabella, een Duits (jawel hoor!) meisje uit ons hostel, een boottochtje over de Tam Coc rivier gaan maken. Ook hier konden we weer genieten van de prachtige kalksteenbergen. Nadat we laat in de middag maar liefst drie uur lang op onze bus moesten wachten waren we eindelijk op weg terug naar Hanoi. Nog geen 20 minuten onderweg en de buschauffeur reed een motorrijder aan. Niks ernstigs maar wel 2 uur in een stilstaande bus vol Vietnamezen, Koreanen en een Amerikaan zitten wachten. Hier is het namelijk normaal dat de buschauffeur meegaat naar het ziekenhuis om te checken of er niks ernstigs aan de hand is met de motorrijder. ’s Avonds laat kwamen we aan bij ons vertrouwde hostel in Hanoi en hebben we een tweede poging gedaan
om street food te eten. Een aantal lokale meiden die bij ons in de bus
zaten namen ons mee en lieten ons zien hoe je wel lekker street food eet. Jammie!

Aangezien we toch wel een beetje uitgeput waren zijn we op tijd naar bed gegaan om de volgende ochtend weer vroeg de bus te nemen naar Halong Bay. Dit was onze eerste ervaring met een georganiseerde tour. We sliepen een nachtje op een heus cruiseschip, de Titanic was er niks bij. Grapje. Het was een boot met ongeveer 8 kamers, een gezamenlijke ruimte en een zonneterras. Onze tour guide sprak altijd in de derde persoon. Als we de bus verlieten om naar de volgende stop te gaan liep hij netjes met zijn mapje omhoog voor de groep uit waarbij hij nog net niet riep: “Groepje A, this way!”. Daarbij werd ons netjes verteld waar, hoe laat en wat we gingen eten. Prima geregeld maar we moesten er wel een beetje om lachen. Verder hebben we tijdens de tour een grot bezocht, konden we kanoën op de wateren van Halong Bay en hebben geleerd hoe je loempia’s moet rollen.

Toen we na deze tweedaagse tour weer terugkeerden in Hanoi realiseerden we ons dat het Valentijnsdag was. Aangezien Jonie ver van Paul vandaan is, en Esmee nog geen loempiaroller aan de haak heeft geslagen hebben we onszelf maar getrakteerd op een heerlijke bananenpannenkoek met veel chocolade. Een uurtje later namen we alweer de nachtbus naar Phong Nha.

We genieten nog steeds, no worries!

Jones & Mee