Na een korte pitstop in onze thuishaven Kuala Lumpur, kwamen we aan in Lombok. De transfer hadden we van te voren al geregeld en er stond dus fijn een mannetje, met een a-4tje met ‘Jonie Custers’ er op, op ons te wachten. We hadden drie nachtjes geboekt in Kuta, Lombok. Hier sliepen we in een homestay waar helaas geen airco was. Lekker zweten met z’n tweeën in een tweepersoonsbed.. We zijn maar voor een ding naar Kuta gegaan: leren surfen! Na een bananenpannenkoek als ontbijt, moesten we er aan geloven. Onze eerste surfles! Voor we op het beginnersstrandje aan kwamen moesten we nog een uur op ons scootertje achter onze leraar aan rijden. Die gaf overigens flink gas! Eerst even op het droge geoefend en toen was het tijd voor de echte golven. Nouja.. zo heftig waren de golven hier ook weer niet. In tegenstelling tot wat wij verwacht hadden, waren we best capabel om hier en daar een golfje te pakken. Al viel onze afsprong vaak wat tegen..

Na twee uur ploeteren, zeewater happen, geschaafde knieën en rode billen, waren we kapot. ’s Middags dan ook lekker op het strand gelegen en een hapje gegeten. Toch vond onze leraar ons goed genoeg om de volgende dag naar wat hogere golven te gaan. Om bij de hogere golven te komen moesten we eerst met een boot. Toen we opeens midden op zee stopten keken we elkaar verbaast aan.. huh gaan we niet naar een strand?! Hier was een plek op zee waar in een keer super hoge golven ontstonden. Nadat we ons gezicht weer hadden ingesmeerd met lokale zonnebrandcrème (waardoor het leek alsof we zeven lagen foundation opgesmeerd hadden) werden we in het diepe gegooid. Onze leraar begon met Esmee. Hij wist welke golf goed was en gaf ons nog een extra zetje zodat we zelf ‘alleen nog maar’ rechtop hoefden te staan. Esmee zag de golf op haar afkomen en dacht: “Godnondedjuu dies hoog!” En ja hoor het ging grandioos mis. Zes onderwater salto’s, twee liter zeewater binnen en daar zag Jonie 100 meter verderop gelukkig het hoofd van Esmee weer boven water komen. Terwijl Esmee het hele stuk terug aan het peddelen was kwam Jonie in een keer voorbij gesurft. Toen de leraar zei: “are you ready? Big wave!” Dacht ze nog: “Neeeeeeee, i’m not ready!!” Maar daar was ie al. Een beetje wiebelig maar Jonie wist zich verbaast tot het einde van de golf staande te houden. 500 Meter verderop kon ze netjes gaan zitten op de surfplank en waren zelfs haar haren nog droog. Maaaaar dat veranderde al gauw. Ondertussen: Esmee was nog steeds aan het peddelen richting de leraar. Viel niet mee met zo’n golven. Jonie daarentegen moest nog 5 keer zo ver als Esmee. En ja hoor, daar kwam weer een ‘big wave’. Deze kon helaas niet ontweken worden en Jonie ging met surfplank en al ten onder. Godver, weer 200 meter verder en surfplank weg.. gelukkig hield onze leraar ons goed in gaten en schoot hij snel te hulp. Esmee was ondertussen aangekomen bij de beginplek en heeft nog een aantal pogingen gewaagd om een golfje te pakken. Blijkbaar gaven de andere surfers er niets om als je bikinibroekje door een golf tot bijna op je enkels zit. “We are all surf family” zeiden ze. Onze armen vielen er van het peddelen bijna af maar we hadden wel twee leuke dagen gehad!

Na ons surfavontuur in Lombok was het tijd om met de ferry naar Bali te vertrekken. We hadden afgesproken om Kiki te bezoeken, die hier een half jaar stage loopt. Eenmaal aangekomen bij het guesthouse waar Kiki, en 6 medestudenten verbleven, zeiden we dat we voor Kiki kwamen, keken ze bij de receptie een beetje verbaasd en openden ze Kiki’s kamer. Lekker even neerploffen op haar bed! Na het ontmoeten van een aantal medestudenten kwam daar eindelijk ook Kiki, gewoon met beide benen omlaag, aan op de scooter. Gezelligggg! Na het avondeten op het strand zijn we met z’n alle naar La Favella gegaan. Van horen zeggen was dit een ‘zieke’ club waar leuke feestjes moesten zijn. Toen we ’s nachts terug kwamen hebben we nog even met de voetjes in het water gezeten. Toen we naar onze Allstars kwamen we tot de ontdekking dat ze gitzwart waren geworden! Poeh dat was inderdaad een leuk feestje. De volgende dag hadden we allemaal een beetje moeite met opstaan. Toen iedereen zich bij elkaar geraapt had zijn we heerlijk gaan ontbijten bij een bekend tentje op Bali waar zelfs alle Instagram Foodies een stop maken. Omdat we na het ontbijt toch nog een beetje last hadden van een lichtelijk katertje hebben we ons met de dames getrakteerd op een massage. Daarna waren we weer helemaal herboren en klaar voor de volgende stapavond. Eerst nog wat drankspelletjes gedaan bij het zwembad, maar pas op als je de foute kant op klapt! Wederom naar La Favella die avond. Gelukkig kon dit keer wel iedereen mee en wat werd er enthousiast meegezongen! De Bintangs vloeiden rijkelijk en ook de volgende ochtend weer een beetje moeite met opstaan. Maar ach, hier raakten we al bijna aan gewend. Lekker rustig aan doen die dag. ’s Avonds gruwelijk lekker gegeten bij een lokale ‘Warung’ (Indonesisch restaurantje).

Na al die stapavonden was het tijd om weer eens een dagje erop uit te gaan. Kiki nam ons mee naar het plaatsje Ubud wat een dik uur scooteren was. Hier hebben we in de ochtend in het Monkey Forrest met apen geknuffeld. Nee letterlijk, ze zaten echt boven op ons. ’s Middags een heeeuuule grote markt bezocht waar we erachter kwamen dat Kiki nooit genoeg sarongs kan hebben. Oh en minigitaartjes zijn ook altijd leuk he Kiek! Uh sorry Jojo, ukelele bedoelen we natuurlijk. Aan het einde van de dag nog even gestopt bij de rijstvelden, want die moet je natuurlijk gezien hebben in Bali. Check! Onderweg naar huis helaas nat geregend maar snel even een pitstop gemaakt bij een warung. Ook hier werden er weer foto’s van ons gemaakt die zelfs gepost werden op hun Instagram. De laatste dag moest Kiki helaas alweer werken en hebben wij nog maar even wat geshopt. Als dat nog maar allemaal in de backpack past.. ’s Avonds zijn we gezellig met z’n allen op de scooter nog wat gaan eten bij de gruwelijke warung. Daar gingen we hoor, scootergang! Gas geven en benen de lucht in!
Al met al een paar super leuke dagen op Bali gehad. Mensen van Seminyak Point bedankt voor jullie gezelligheid! Zorg dat je knotje goed zit, vergeet nooit Uno te zeggen bij je laatste kaart en een beetje eyeliner is ook nooit weg. Tot in Maastricht!

Onze final destination was op Gili Trawangan. Om hier te komen werden we vroeg opgehaald met een busje om vervolgens de ferry naar het eiland te nemen. Huh, of wat het nou andersom?! Naja. Aangezien er op de Gili eilanden geen gemotoriseerde voertuigen rijden moesten we met paard en wagen richting ons resort. De luxe begon al toen onze backpacks op een gouden karretje geladen werden om ze vervolgens naar onze huisje te vervoeren. Deze laatste week was bedoelt om nog even lekker te chillen voor we naar huis toe gaan, want zoals jullie hebben kunnen lezen gaat het leven van een backpacker niet over rozen (maar je hoort ons niet klagen hoor). Ons dagelijks programma zag er dan ook als volgt uit: Half 10 ging de wekker, 10 uur aan het ontbijt, rond 11 uur de keuze maken of we naar het strand of het zwembad gingen die dag en wanneer onze buik een seintje gaf een keertje eten. Hier werden we altijd ontzettend vriendelijk bedient. Als we klaar waren met eten vroeg ze netjes: “Are you finnished?” en dan antwoordden wij stiekem zachtjes “No, we are Swedisch”. Even terug naar het ontbijt. Wauw! Alles maar dan ook echt alles! Zelfs chocolate rice, wat wij gewoon hagelslag noemen.. Pannenkoeken, cakejes, broodjes, salades, juices, eitjes, nasi, pompoms en fruit. Dikke prima! Over dikke prima gesproken, ons huisje. Tv, twee losse zachte bedden, een buiten douche met zicht op de sterren en badjassen. We gingen elke dag van bikini naar badjas. Kleren hebben we deze minivakantie amper aangehad, de was valt dan ook reuze mee Mama’s!
We zijn één dag afgeweken van ons standaard programma om lekker een ochtendje te gaan snorkelen. We hadden een tourtje geboekt waarmee we langs de verschillende Gili eilanden gingen. Wat een kleurrijke onderwaterwereld en zelfs schildpadden gespot. ’s Middags maar weer snel terug aan het zwembad. Oh we hebben trouwens af en toe de fiets gepakt om naar de andere kant van het eiland te gaan. Hier waren wat leuke winkeltjes en restaurantjes. Heerlijk ontspannen weekje dus! Oh ja, een beetje vreemd. Er werd ons hier bijna dagelijks gevraagd of we zusjes zijn. “No, just friends”. Denken echt alle Aziaten dat wij op elkaar lijken? Dit was namelijk niet de eerste keer dat het ons gevraagd werd.

Momenteel zijn we weer terug in onze thuishaven Kuala Lumpur om zeker op tijd te zijn voor onze terugvlucht.
Be prepared: Jones & Mee komen terug naar Nederland (nee we gaan hier niet ook bloggen over ons dagelijks leven).

Afgelopen vier maanden zijn voor ons voorbij gevlogen. We hebben veel nieuwe dingen gezien, geproefd, geroken, gehoord en meegemaakt maar we zijn blij dat we straks weer gewoon een bruine boterham kunnen eten en een warme douche hebben. Daarnaast willen we Berny Valks, Ruud van Brussel, Isabella zonder achternaam, onze gastvrouw Kiki en alle andere leuke mensen die we hebben ontmoet bedanken. En special thanks to Arno Robbert!
En voor het thuisfront: leuk dat jullie ons hebben gevolgd en bedankt dat jullie er ons dagelijks aan hebben herinnerd dat we moesten genieten. Wat hebben we genoten!

Kleine huishoudelijke mededeling: Als je graag wilt weten hoe het was, stel dan een gerichte vraag in plaats van
“En, hoe was het?”. Deze vraag is namelijk voor ons onmogelijk om te kunnen beantwoorden. Naja kan wel, maar dan ben je meteen een halve dag aan het luisteren ;).

See you in Holland!

Jones & Mee
*huilend*