Hoi An, hoe is het met Piet?  Grapje..
Hoi An is gewoon een plaatsje in Vietnam. We zijn hier gekomen met een lokale bus, aangezien dit maar twee euro kostte. Daar gingen we dan, met onze grote en veel te zware backpack in de bus. De locals wisten niet wat ze zagen. Wij zelf wisten niet wat we hoorden toen de buschauffeur continu op de toeter drukte. Jezus wat een geluid! Dachten wij even een uiltje te knappen.. jammer maar helaas. De toeter klonk namelijk als een kermisattractie.

Hoi An is een van de sfeervolste plaatjes in Vietnam waar we zijn geweest. Het hele centrum bestaat uit kleermaakzaakjes en lederzaken omringd door duizenden gekleurde lampionnetjes. Voordat we ons gingen wagen aan het ontwerpen van een leren tas en wat leuke kleren hebben we een dagje strand gedaan. Daar krijgen we immers nooit genoeg van. We hadden besloten om de eerste dag nog niets te kopen maar alleen te kijken. Lekker Nederlands dus: kijken kijken niet kopen! Poeh wat een keuze.. en allemaal wilden ze ons graag helpen, maakten ze alles voor ons op maat en in de kleur die we wilden. Na drie dagen winkel in winkel uit, passen, meten en zelf customizen kwamen we er toch achter dat het best lastig is om je eigen kleren te ontwerpen.

’s Avonds hebben we een aantal keren dezelfde night market bezocht om een zo goed mogelijke prijs voor onze souvenirs te krijgen. Daarnaast kon je hier ook heel gezellig een hapje eten en drinken. Oh ja, dit alles deden wij trouwens op de fiets! Lekker healthy!
De Laatste dag was het toch nog even stressen om al onze bestelde kleren en tassen op tijd op te kunnen halen. De winkeleigenaren vertellen je namelijk overal dat je bestelling binnen 1 dag klaar is. En aangezien heel Hoi An tot twee uur ’s Middags geen stroom had, werd dat even zweten. Maar alles kwam goed. Om half 6 zaten we met twee leren tassen, twee jumpsuits, twee topjes, een rok en een jurkje rijker in de bus naar Mui Né. Valt wel mee toch?!

Urg, die sleeperbus naar Mui Né was niet zo chill. In plaats van onze eigen ligstoel werden we met z’n drieën (jep, Bella reisde nog steeds met ons mee) achterin de bus gestopt. Hier had je drie bedjes naast elkaar die veel minder ruimte hadden dan alle single bedjes. Daarbij lagen ook nog eens bovenin waar Esmee lichtelijk claustrofobisch van werd. Rond half 5 ’s ochtends werden we in een plaatsje gedropt en konden we twee uur wachten op de volgende bus. Gezellig! Uiteindelijk kwamen we een paar uurtjes later aan in het winderige Mui Né. Dit staat vooral bekend om de witte en rode zandduinen. Maaaar voor we ons aan die woestijn gingen begeven, eerst weer een stranddagje. Niet zo makkelijk als het lijkt. Het waait hier ontzettend hard en het hele strand is bezet door kite surfers. We waren dan ook bijna de enigen die hier lagen te zonnen. Zwemmen in de zee was ook niet echt mogelijk door de hoge golven.
Terug naar de zandduinen. We hadden gekozen voor de sunset tour, waarmee we met een jeep een aantal plekken in Mui Né bezochten. Zo liepen we eerst door een rivier die uitmondde bij mooie hoge duinen, vervolgens zijn we naar een vissersdorpje geweest om daarna toch eindelijk die mini woestijn te gaan bekijken. Na een half uurtje ploeteren door het zand, in de volle zon, bereikten we het topje van een zandduin. Wauw wat een uitzicht! Dit was wel een beetje wat we ons van een woestijn voorstelden, overal zand! Ook de zonsondergang bij de rode zandduinen was zanderig.. uhh heel mooi!

Next stop: Da Lat. De volgende dag besloten we weer weg te gaan uit dit gat, want hier was niks te beleven behalve wederom een markt en wat leuke koffietentjes. Doei!

Ohjee, tranentrekker: onze laatste stop in Vietnam kwam eraan. Ho Chi Minh City. We hadden hier maar liefst vijf dagen te tijd om onze laatste souvenirs bij elkaar te zoeken. Dit hebben we gedaan op een van de grootste en bekendste markten in HCMC. Geslaagd! Tijdens het zoeken van deze markt kwamen we langs een tennisbaan waar wat fanatieke, iet wat oudere, Aziatische mannen een balletje aan het slaan waren. Toen ze vroegen of we wilden kijken zeiden wij dat we wel even wilden spelen. Ze keken een beetje verbaasd. Nadat we uitgelegd hadden dat we Maria Sharapova’s in spe waren, kregen we een racket en speelden we een paar games met de mannen. Wat vonden ze het leuk, en wij het heerlijk om weer even op de baan te staan. Esmee was zo slim om op haar blote voeten te spelen met dikke blaren van het hete asfalt tot gevolg. No pain, no game!

Verder hebben we in HCMC lekker gegeten, rond geschooid en opstap geweest. Ons hostel lag immers aan de barstreet. Nadat we een drankje gedaan hadden op een mega druk kruispunt waar de terrassen tot op de straat stonden, wilden we wel even een dansje wagen. En ja hoor, van alle bars in Ho Chi Minh City lopen we er één binnen en wie zien we?! Onze Amerikaanse vriend. Jep en ook nu nog steeds even druk!
Helaas eindigde deze leuke avond niet zo best. Toen we buiten voor een bar stonden kwamen er twee jongens op een scooter voorbij die in tegenstelling tot andere Vietnamezen meer hielden van zakken rollen dan loempia’s rollen.. Ze trokken Jonie met tas en al bijna omver en reden er snel vandoor. Helaas overleefde de tas het niet. Das pech, telefoon weg.. Dat wordt afkicken, drie weken zonder telefoon.

De volgende ochtend vertrokken we vroeg voor een tripje naar de Mekong Delta. Aangezien we die nacht door al het gedoe maar twee uur geslapen hadden lagen we met z’n drieën knock-out in de bus. Bij de eerste stop toen ook maar de keuze gemaakt voor koffie drinken in plaats van foto’s van de budda te maken. Ook dit tripje was weer een georganiseerde tour. Onze gids liep wederom netjes met zijn mapje boven zijn hoofd voor de groep uit en bepaalde waar en wanneer we konden eten. ’s Middags een boottochtje over de Mekong Delta gemaakt met verschillende stops. Zo hebben we gezien hoe karamel van kokosnoten gemaakt werd, heeft Jonie noodles mogen maken en Esmee een slang mogen knuffelen. De tweede dag moesten we vroeg opstaan om de floating market te bezoeken. Deze markt bestaat uit heeeuuul veel bootjes die allemaal hun eigen producten verkopen. Al met al een geslaagd tripje naar de Mekong Delta. Toen we na een slaperig busritje terugkwamen in HCMC zijn we snel naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen van Jonie’s gestolen telefoon. De volgende ochtend wederom vroeg op (had iemand ons even kunnen zeggen dat we tijdens het backpacken zo vaak zo vroeg op moesten staan?) om naar het vliegveld te gaan. Hier hebben we afscheid genomen van Isabella #huilen en zijn we via Kuala Lumpur naar Lombok gevlogen. In Indonesië zullen we onze laatste drie weken spenderen.

Houdt u vast, er komt nog maar 1 blog aan!

Groetjes!

Jones & Mee