De bus vanuit Bago deed er ongeveer de hele dag over om in Inle Lake te komen. Onderweg reden we door het bergdorpje Kalaw. Het was geen straf om zo lang in de bus te zitten aangezien het een prachtige omgeving was. We hadden zelfs het geluk om hoog in de bergen de zonsondergang mee te maken. Een klein detail: ze reden met een mega grote bus als gekken over kleine slingerende bergweggetjes, met een diep ravijn op slechts een halve meter afstand van de bus.  Toen we tijdens een pitstop op een muurtje zaten en onze broodjes smeerden met Nutella, kwam er een arm jongetje naast ons zitten. Hij zei niks en staarde een beetje zielig voor zich uit. We hadden het gevoel dat hij een zwervertje was en besloten om hem ook maar een broodje te smeren met Nutella. Ohh wat zat hij lekker te smikkelen!

Rond 21.30u kwamen we aan in het dorpje Nyaung Shwe.  Ook hier merkten we dat het toerisme steeds meer in opkomst is. We moesten betalen om een week in de regio van het Inle Lake te verblijven. Beetje jammer..
Ons hostel was echt super! Het beste dat we tot nu toe hadden gehad. ’s Ochtends kregen we een heerlijk ontbijt op het dakterras, waarbij we uitkeken over het dorpje en de bergen.  De bedden waren heerlijk en er was zelfs genoeg plek om onze veel te grote backpack uit te stallen.

De eerste dag hebben we onze was afgegeven, op ons gemak ontbeten, van het ochtend zonnetje genoten om vervolgens ‘s middags te genieten van een chocolade pannenkoek als lunch. Daarna zijn we toch maar een rondje gaan fietsen en strandden we rond 16.00u bij de Winery aan de voet van de bergen. Veel hostelgenootjes hadden ons aangeraden om daar een wijnproeverij te doen. Zo gezegd, zo gedaan! En ja, we hebben genoten! De wijnen waren lekker (we hebben na de proeverij zelfs nog een flesje besteld), het eten was goed te doen en de zonsondergang was adembenemend.
’s Avonds was er ‘movienight’ in ons hostel. Er werd een film gedraaid over de geschiedenis van Myanmar. Toch weer wat geleerd.

De volgende dag ging de wekker om 04.45u. Zoals we al vaker gezegd hebben, het leven van een backpacker gaat niet over rozen.  We gingen met een aantal andere meiden en een Aziaat uit ons hostel de sunrise tour doen.  Nadat we opgehaald waren met een tractorvariant van de TukTuk, kwamen we aan bij de bootjes. Toen al kwamen we er achter dat onze korte spijkerbroekjes en een dik vest veuulllll te koud waren! Maarja.. niks meer aan te doen. Op het bootje kreeg iedereen een dekentje en een lifevest waar alle meiden super blij mee waren. Wij waren niet de enige die het stervenskoud hadden gelukkig.  Na ongeveer drie kwartier varen over het Inle Lake kwamen we op de plek aan waar we de zonsopkomst hebben bekeken. We kregen traditionele Myanmarse thee, twee cakejes en een kleffe sandwich. Minder lekker dan het ontbijt in het hostel, maar wel met een mooier uitzicht. Heerlijk toen de eerste zonnestralen eindelijk over de bergen kwamen en onze benen raakten.

Na de zonsopkomst zijn we door de dorpjes op Inle Lake gevaren. Deze huizen zijn gebouwd op palen in het water (zie foto hier boven) en mensen gebruiken boten zoals wij fietsen gebruiken. Zelfs restaurants, scholen en heilige plekken zijn op het water gebouwd. Ook verbouwen ze verschillende groentes op het meer, deze plekken noemen ze Floating Gardens.
Als eerste stopte we bij een huisje waar de vrouwen sigaren rolden. Dit zag er erg makkelijk uit maar toen we het zelf mochten proberen bleek het toch een stuk lastiger te zijn. Natuurlijk hebben we ook stiekem even geprobeerd hoe deze smaakten. Erg fruitig! Hierna zijn we nog gestopt bij een weverij waar een aantal vrouwen op traditionele wijze sjaals en andere kledingstukken aan het weven waren en mochten we nog een kijkje nemen bij een ijzersmid.
Tussen de middag kregen we een heerlijke lunch op een van de floating houses en mochten we zelf nog een stukje peddelen in een uitgeholde boomstam. Per boomstam zat er nog een lokaal vrouwtje achterop, die er voor zorgde dat we wél echt vooruit gingen. Zelfs met hun been om de pedel geklemd roeide ze nog sneller dan wij met zes armen…

Eenmaal terug bij het hostel waren we toch wel moe en ploften we met een verdiend drankje neer in de ligstoelen op het dakterras. Hier raakten we aan de praat met twee Engelse jongens die in Vietnam werken. Des hendig, laten we daar nou net over een paar weken naar toe gaan! We zijn gezellig samen gaan eten en hebben ze daarna ingemaakt tijdens een paar potjes poolen in de enige bar in het dorpje.

Sinds de eilanden in Thailand hadden we al geen zwemwater meer aangeraakt. We vonden het dus hoogtijd om weer aan onze ‘tan’ te werken. Samen met Scott, een van de jongens, pakten we een taxi naar een luxe hotel met zwembad. Tegen een kleine vergoeding konden we hier genieten van het privé zwembad inclusief een eigen butler die ons koude biertjes bracht. ’s Avonds weer gezellig wezen uiteten met Scott en Tim, met als toetje een chocolade pannenkoek op de markt.
Ohja!! We kwamen er met z’n alle pas na twee dagen achter dat Scott en Tim de twee jongens waren die ons bij de Golden Rock overhaalden om toch maar de entree te betalen. Blijkbaar hebben zij nog twee dagen gelachen om het feit dat twee blonde dames helemaal met de bus vanuit Bago kwamen, de Efteling attractie naar boven namen om vervolgens de goud geverfde “heilige” steen niet van dichtbij te bekijken. Dat waren wij dus ja.

Op onze laatste halve dag in het mooie Inle Lake hebben we nog een rondje gefietst tot we bij een café uitkwamen waar de finale van de Australian Open uitzonden werd. Yaayy! Go Federer!

Jones & Mee