Weer iets nieuws geleerd: Het heeft geen enkele toegevoegde
waarde om vooraf te vragen hoelang een reis gaat duren. Tijdens de boottocht naar Langkawi werden de vooraf beloofde vier uur maar liefst 6 uur. Vooral Jonie werd hier niet vrolijker van..

We hadden die morgen voor het eerst sinds lange tijd weer ontbeten met een lekker broodje. Helaas is die van Jonie na 5 uur op de ferry in de prullenbak beland..

Ohja, we zitten er trouwens aan te denken om de naam van onze site te veranderen in: eenveeltezwarebackpack.travel.blog. Voor jullie gemak zullen we dit niet doen, maar potverdikkie wat is dat ding zwaar!

Na een taxirit van een uur (die eigenlijk maar 30 min zou duren) kwamen we eindelijk aan bij ons hostel. Jonie pakte Booking.com erbij en liet onze reservering zien. June, de eigenaar, vroeg vervolgens aan Esmee: “and who are you?”. Bleek dat we in de haastigheid maar voor één persoon geboekt hadden en het hostel ook nog helemaal vol zat die avond.. Maar in de verte zagen we op het zandpaadje een Portugese jongen aan komen. June keek nogal verbaasd naar de jongen. Blijkbaar had de jongen ook haastig geboekt, want hij had de vrouwen-dorm gereserveerd. Terwijl June hem uitlegde dat je als man echt niet op de vrouwenkamer kon slapen, gaf hij ons een knipoog. Fieuww, wat een geluk.

Nadat we de eerste dag zout zeewater hebben ingeschikt (jezus wat een golven!), hebben we de tweede dag een scooter gehuurd en het eiland verkend. Na een rondje op het hobbelige zandpaadje, durfden we het aan om de weg op te gaan.  Geen van ons had ooit op een scooter gereden, maar het tankstation hadden we veilig bereikt. Volgens de man van de scooters was die maar 5 min rijden.  Ook dit werd verdubbeld..

We zullen June maar niet afrekenen op de tijdsindicatie die hij gaf van de weg naar de waterval, want in dit geval werd die verdubbeld door onze navigeer-kwaliteiten. Een relaxt tochtje met de scooter werd uiteindelijk beloond met een vet mooie waterval! Zie Pictures, als de wifi het toelaat.

We zitten pas anderhalve week in Azië en we staan nu al op ongeveer 20 vakantiefoto’s. Nee niet onze eigen vakantiefoto’s maar die van Chinezen, Maleisiërs en Japanners. Het maakt niet uit waar we zijn, op het strand, bij de waterval, op de scooter, langs de weg of tijdens het eten. Ze vragen allemaal: “Can we take picture?” Soms werd het zelfs irritant. We hebben geprobeerd om er geld voor te vragen, maar dat hadden ze toch niet voor ons over.. Jammer!

Het hostel op Langkawi was trouwens te gek! Knus, schoon, gezellig en heerlijke hangmatjes om in te chillen. De eerste avond keken we een Chinese zombiefilm. Gelukkig kregen we het voor elkaar om de tweede avond een film te kijken mét ondertiteling.

Aangezien we vijf dagen op dit eiland zijn gebleven, hebben we ook veel kunnen doen. Die scooter beviel ons wel, we hebben hem een dagje bijgeboekt. Op naar een andere waterval (welke niks voorstelde met die van de dag ervoor) en de Skybridge. De skybridge bereik je door met een hele steile kabelbaan, naar boven te gaan.  Als jullie willen weten hoe hoog dat was, dan google zelf maar ff!  Eenmaal boven was het vooral een mierenhoop van toeristen en een bewolkt uitzicht.

Streetfood gaat ons steeds beter af! Gewoon bij het bestellen aangeven: “no spicy please!”. In de meeste gevallen gaat het goed maar soms.. Djuu toch nog steeds HEULL spicy!

Al met al: Langkawi heeft een geweldige eilandsfeer en is het zeker een aanrader!

Next stop, Cameron Highlands.

Jones & Mee