09.10 AM: de telefoon op onze hotelkamer, die ons eerder nog niet was opgevallen, begon te rinkelen: “Your friend is waiting in the lobby”.
Shit! Verslapen!

Nizam zou ons om half 9 ophalen bij het hotel. Gelukkig gaat hier alles op het dooie gemakje en wachtte hij geduldig tot dat wij onze veel te kleine (lees: veel te zware) backpack hadden ingepakt.
Na het gezamenlijke ontbijtje namen we afscheid van Nizam en kon de 4 uur durende reis naar Penang beginnen. We stapten in de zeeeeeer comfortabele auto van Muzaffar, een andere collega van Esmee wie ook richting Penang ging om zijn familie op te zoeken.

Maar 4 uur werden 5 uur, 5 uur werden 6 uur, 6 uur werden 7 uur en jawel, 7 uur werden 8 uur. Zelfs Muzaffar wist niet wat ons overkwam. Wie ook ooit 8 uur lang achter elkaar in de file heeft gestaan mag nu zijn handje opsteken. Wat een reis! Eindelijk aangekomen in Penang moesten we nog een half uur met de ferry richting Penang Island. Aangezien Nizam en Muzaffar ervan overtuigd waren dat er hostels genoeg waren in Georgetown hadden we niks van te voren geboekt.
Hostel 1: “Fully booked, no room, public holiday..”
Hostel 2: “No No, fully booked..”
Hostel 3: “No rooms free, it’s public holiday”
Hostel 22: “Yes, only one room, come come!”

Review van het hostel: uhh ja, we waren al lang blij dat we een bed hadden.. we bleven immers maar 1 nachtje.

De volgende dag kwamen we aan in Batu Feringgi. Yes eindelijk strand, zee en genoten van de zonsondergang. ’s Avonds terug in het hotel, wilden we eigenlijk in de lobby zonder met elkaar te praten, lekker gezellig Facebook doorscrollen. Maar daar was Berny Valks. Een hele aardige (70 jarige, gokje) Engelsman die even een praatje wilde maken. Hij was nogal in de wolken van Vietnam. Berny Valks heeft namelijk zeker een uur non-stop adviezen en tips gegeven. Ook al constateerde hij zelf dat hij vaak als onze vaders klonk, ging hij toch vrolijk verder! Ook merkte hij de vele muggenbulten op onze benen op. Toen we de volgende ochtend de sleutel afgaven bij de receptie had de lieve Berny Valks zijn laatste restje muggenspray achtergelaten (goed spul trouwens!)
Op zijn visitekaartje: ‘95% deet – stops everything! Berny.’

Terwijl Esmee een voetmassage op het strand nam, genoot Jonie van een lekker ijsje. Henk, een soort van Berny Valks, nam plaats naast Esmee en liet zijn teennageltjes knippen voor nog geen 2 euro. Hij raadde ons aan om een kijkje te nemen bij de Butterfly Farm. Aangezien het weer het heetste moment van de dag was, en we hiervan geleerd hebben, pakten we de bus! Deze kostte overigens maar 0,30 cent.
Woesssjjjj, de eerste bus reed ons voorbij. Ooh ja, je moet hier zwaaien als je wilt instappen. Half uurtje later kwamen we aan bij het park.
Samengevat: veel vlinders, zie Pictures.

De zee was nog niet zo blauw dan we hadden gehoopt, morgen het eiland Langkawi ontdekken!

Jones & Mee